Mən taksi sürücüsüyəm. Səhər tezdən çıxıram, gecə yarısı qayıdıram. Bakının hər küçəsini, hər xiyabanını tanıyıram. Sərnişinlər minir, düşür, danışır, susur. Mən sükan arxasında oturub yol gedirəm, düşünürəm. İyirmi ildir bu işi edirəm.
Keçən ilin yanvarı idi. Çox soyuq qış idi, hər gün yağış, bəzən qar. Mən də hər gün işdə, maşının içində. Bir axşam sərnişin mindi, gənc oğlan, otuz yaşlarında. Getdiyi ünvan uzun idi, söhbətə başladıq. Nə iş etdiyini soruşdum. Dedi "mərclə məşğulam, futbol mərcləri". Maraqlı gəldi. Soruşdum "yaxşı qazanırsan?" Güldü, dedi "bəzən çox, bəzən heç".
O axşam evə qayıdanda fikirləşdim. Bəlkə mən də cəhd edim? Axı futbolu sevirəm, komandaları tanıyıram, oyunçuları bilirəm. Otuz ildir futbol izləyirəm, "Qarabağ"ın hər oyununu bilirəm, "Neftçi"nin hər qolunu tanıyıram. Niyə də olmasın?
Səhəri gün sərnişin gələndə soruşdum hardan mərc edirlər. Dedi "mostbet uz com gir, hər şey var". Axşam evə çatanda açdım telefonu, daxil oldum. Çox sadə idi, qeydiyyatdan keçdim, on manat qoydum. Başladım baxmağa.
Həmin həftə sonu "Qarabağ"ın oyunu var idi, AZAL-la oynayırdılar. Əmin idim ki, "Qarabağ" qazanacaq. Qoydum on manat. Oyunu televizorda izlədim, ürəyim döyünürdü. "Qarabağ" 3-0 qazandı. Qazancım oldu on yeddi manat. Yeddi manat xalis gəlir. Sevindim, çox sevindim. Puldan daha çox, o hiss məni cəlb etdi - gözləmək, həyəcanlanmaq, qazanmaq.
Həftələr keçdi. Mən də mərc etməyə davam etdim. Çox pul qoymurdum, iyirmi, otuz manat, artıq yox. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Ümumi balansda bir az qazancda idim. Ən böyük uduşum yüz iyirmi manat oldu, "Neftçi"nin oyununda. Çox sevindim, arvadıma demədim, özümə yeni bir şey aldım.
Amma bir gün hər şey dəyişdi. Aprelin on beşi idi. Səhər maşına mindim, işə başladım. Günorta arvadım zəng etdi, qızımın dişi ağrıyır, təcili diş həkimi lazımdır. Dedim apar, sonra pulunu verərəm. Axşam evə gələndə arvadım dedi ki, əməliyyat lazımdır, üç yüz manat. Üç yüz manat!
Mənim o qədər pulum yox idi. Son maaşı kirayəyə vermişdim, yeməyə, xərclərə. Kartımda qırx manat var idi. Çarəsiz idim. O axşam yata bilmədim, fikirləşdim nə edim. Səhər qərar verdim - mərc edəcəm. Üç yüz manat qazanmalıyam.
mostbet uz com saytına daxil oldum. Baxdım oyunlara. Həmin gün "Qarabağ"ın oyunu var idi, avrokuboklarda. Rəqib güclü idi, Çexiya komandası. "Qarabağ"ın qalib gələcəyinə əmin deyildim, amma başqa çarəm yox idi. Qoydum iyirmi manat. Oyunu itirdim. Qoydum qırx manat, yenə itirdim. Əlimdə qalan son on manatı qoydum, yenə itirdim.
Çarəsiz idim. Əlimdə heç nə qalmamışdı. Maşında oturmuşdum, sükanı qucaqlayıb ağlayırdım. Axmaq, necə axmaq idim! Qumar oynayıb pul qazanmaq istədim, əlimdə olanı da itirdim. Qızımın diş əməliyyatı yarımçıq qalacaqdı.
O gün işləyə bilmədim. Evə gedə bilməzdim, arvadıma nə deyəcəyimi bilmirdim. Maşında oturdum, saatlarla. Gecə yarısı evə gəldim, arvadım yatmışdı. Yatağa uzandım, gözümə yuxu getmədi. Səhər tezdən durdum, işə çıxdım. Qazanmalıydım o pulu, nə yolla olursa olsun.
İki həftə gecə-gündüz işlədim, az qala maşında yatdım. Gündə on altı saat sürdüm. Yorğun idim, amma dayana bilməzdim. Nəhayət üç yüz manat yığdım. Arvadıma verdim, qızımı həkimə apardı, əməliyyat oldu, hər şey yaxşı qurtardı.
O gündən sonra mərc etmədim. Heç. Telefonumu açıb mostbet uz com saytına baxmaq belə istəmədim. O günlər mənə dərs oldu. Düşündüm ki, qumar belə bir şeydir - səni içəri çəkir, uduzduqca daha çox oynayırsan, qazanmaq istəyirsən, itirdiklərini geri qaytarmaq istəyirsən. Amma çox vaxt uduzursan.
Altı ay keçdi. Hər şey normala döndü. Qızım sağlamdır, arvadım xoşbəxtdir, mən işləyirəm. Bir gün taksiyə sərnişin mindi, yenə gənc oğlan. Söhbət əsnasında dedi ki, mərc edir, çox qazanır. Güldüm, dedim "ehtiyatlı ol, qumar təhlükəlidir". O da güldü, dedi "mən bilirəm nə edirəm".
Bilirsiniz, mən indi düşünürəm ki, qumar pis şey deyil, əgər nəzarət edə bilsən. Əyləncə üçün, az-az, uduzsan da üzülməyəcəyin qədər. Amma mən edə bilmədim. Mənim üçün təhlükəli idi. O üzdən də uzaq dururam.
Keçən həftə dostum zəng etdi, dedi "mostbet uz com-da yeni oyunlar var, gəl oynayaq". Dedim "yox, mənim üçün deyil". O təəccübləndi, dedi "niyə, nə olub?" Danışdım ona hər şeyi. Dinlədi, sonra dedi "haqlısan, bəzən dayanmağı bilmək lazımdır".
İndi axşamlar evdə otururam, arvadımla söhbət edirəm, qızımla oynayıram. Televizorda futbol oyunlarına baxıram, amma mərc etmirəm. Sadəcə izləyirəm, sevirəm. Düşünürəm ki, həyatda ən böyük uduş ailəndir, sağlamlıqdır, sevgidir. Pul gələr, gedər. Amma ailə həmişə qalır.
Bəzən gecə yarısı işdən qayıdarkən, maşında tək olanda, fikirləşirəm o günləri. Nə qədər axmaq idim, nə qədər çarəsiz. Amma hər şey yaxşı qurtardı. Bəlkə də ona görə bu gün burada, bu axşam, bu sözləri yazıram. Kiməsə dərs olsun deyə. Kimsə mənim kimi səhv etməsin deyə.
